Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

εναλλαγές ή αλλαγές ;

Πάντα μου άρεσε να μπλέκω με ανθρώπους που με κάναν να νιώθω θύμα, μπορεί να ήταν η συνήθεια μπορεί και εθισμός, ποτέ δεν κατάλαβα. Γρήγορες εναλλαγές, απ' την αγάπη στο τι;
Και εκείνο το λουλούδι που πήγα να κόψω κ' τελικά μου το έκοψες εσύ, για να στολίσω το ποτήρι στο τραπέζι; 
και τα ποιηματάκια μου;
τα ηλίθια σκίτσα που σου έκανα;
οι αγκαλιές; 
τα φιλιά;  
ο έρωτας που μου έκανες;
που θα πάνε όλα αυτά; 
O καιρός περνάει  γρήγορα μαζί με τον χρόνο και εξαφανίζονται. Tο ξέρω καλά αυτό, τόσα χρόνια τώρα λίγο έχω ζήσει πραγματικά, αλλά μαζί του έζησα, αυτός με έκανε! 
Και όταν έφτανε η ώρα για εκείνη την τελευταία αγκαλιά πριν το αντίο, μου κόβονταν η ανάσα, ένιωθα αυτόν τον κόμπο στον λαιμό να με γδέρνει σαν μαχαίρι. 
Τον έβλεπα να φεύγει και τα μάτια μου έτρεχαν σαν να τον ακολουθούσαν, σαν να θελαν να τον φτάσουν... Πάντα του κράταγα το χέρι σφιχτά δεν ξέρω αν το κατάλαβε ποτέ. Μια φορά στο λεωφορείο με είχε πάρει ο ύπνος πάνω στον ώμο του, μου κράταγε το χέρι και για μια στιγμή πήγε να το πάρει, τότε του είπα "μην μ' αφήσεις." Του το πα! 
Θέλει να μείνει μόνος του λέει, να σκεφτεί λέει, 
(δεν περίμενα ποτέ πως θα άκουγα κάτι τόσο κλισέ).
Και εγώ...; Eγώ;! Από πότε μπήκε στις προτεραιότητες μου το εγώ ;
-και αυτός, τι έκανε για σένα αυτός;
-μ'αγάπησε!
-στο έδειξε;
-το ένιωσα...


Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Αγάπη

Να γίνεσαι μέρα με τη μέρα πιο ξένος και από ξένο. Να αδιαφορείς για ο,τι εγώ σου λέω, να μην σκέφτεσαι τι κακό μου προκαλείς. Να μη σε νοιάζει αν εγώ πληγώνομαι από αυτά που εσύ λες. Να κυνηγάω το άπιαστο χάνοντας την ουσία, να νιώθω ένα μόνιμο κενό γιατί εσύ με άδειασες και εγώ η χαζή σου επέτρεψα να το κάνεις! Να με νοιάζει η γνώμη σου σε ο,τι και αν κάνω. Να προσέχω πάντα να μη κάνω κάτι που θα σε πειράξει, να σου ζητάω συγγνώμη ακόμη και αν δεν φταίω, για να μη σε στεναχωρήσω. Να προσπαθώ να σε κάνω χαρούμενο ενώ εσύ στέκεσαι παγερά αδιάφορος απέναντι μου. Να προσπαθώ να σου πω κάτι γλυκό, να ανοιχτώ, να είμαι ο εαυτός μου, μα εσύ με κομπλάρεις, με κάνεις να νιώθω τίποτα, γιατί ξέρω πως ο,τι και να σου πω εσύ θα το αντικρούσεις! Να μην θέλω να ξεχάσω, μα να με αναγκάζεις όταν με κοιτάς με τον τρόπο που μόνο εσύ ξέρεις. Γιατί εγώ αγαπάω και αυτόν σου τον εαυτό, τον δήθεν αυστηρό. Γιατί εγώ δεν θέλω να αλλάξεις, βλέπεις δεν μπορώ να αντισταθώ στη κάθε στιγμή που μου χαρίζεις κ ας ξέρω πως αύριο δεν θα υπάρχει... Σ'αγαπώ.












Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

ψυχεδέλεια Vol 2


Σκέψεις επίμονες και μπερδεμένες χτυπούν κάθε σημείο του εγκεφάλου μου προσπαθώντας να δραπετεύσουν απ' αυτή τη μόνιμη ψυχεδέλεια που κυριεύει κάθε μου εγκεφαλικό μου κύτταρο.

Σκέψεις κολλημένες : πάνω σου, γύρω σου, πάνω σου, μέσα σου,
                                    πάνω σου, γύρω σου, πάνω σου, μέσα σου..

Διάολε μου πήδηξες τη ψυχή σαν να' ταν η τελευταία πουτάνα επί γης !

Ευπειθώς αναφέρω, θύμα ψυχικού βιασμού
Ζω μέσα σε μία φούσκα παράνοιας που τρέφει τα σωθικά μου με το ψέμα
πως μ'αγάπησες. Αν σταματήσω να πυροδοτώ το ψέμα μου με ελπίδα τότε
η φούσκα που ζω θα σκάσει, η ψυχή μου θα σπάσει, η ελπίδα θα διαλυθεί
και θα σκορπίσουν όλα σ' ένα παράλληλο σύμπαν όπου η λογική έχει την
έννοια της τρέλας..
γειά σου..






Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

Το πουλί

Από μικρή μου ψιθύριζε στο αυτί πως θέλει να αλλάξει τον κόσμο, 
πως θέλει να γίνει μια άλλη και πως μια μέρα θα τα καταφέρει.
Μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει τίποτα απ τα δύο.. 
Είναι δυστυχισμένη, αποκλεισμένη απ τον κόσμο, μισεί τον κόσμο, μισεί 
κάθε τι που τη πληγώνει. Το βλέμμα της είναι κρύο και χαμένο σαν να 'ναι 
τυφλή, σαν να μη θέλει να βλέπει. 
Κάποιοι λένε πως την είδανε μισότρελη στους δρόμους να μιλάει στα πουλιά 
και να τους λέει πως θα γίνει και αυτή πουλί και θα πετάξει μακριά απ' αυτόν τον γαμημένο κόσμο.. δεν τη ξανάδα...

  


Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Βαρεμάρα, πλήξη μια συνεχής ρουτίνα..


Πάλι ξημέρωμα.
Πάλι με ξύπνησε αυτή η γαμημένη ηλιαχτίδα 
ανάμεσα απ' το σπασμένο παντζούρι..
Πάλι σένομαι απ' την μυρωδιά του γαλλικού καφέ..
Λίγες γουλιές και νιώθω και πάλι την Θεία καφείνη να ρέει στις
φλέβες μου.. -Τα μάτια μου μισ' ανοίγουν-
Ανοίγω τον υπολογιστή και βάζω μερικά τραγούδια που 
σου κολλάνε το μυαλό και σε κάνουν να μη σκέφτεσαι..
Δυναμώνω την ένταση και συνεχίζω με λίγες γουλιές ακόμη..
Βγάζω τα σύνεργα· μερικά χαρτάκια, φιλτράκια, καπνός κ' 
αναπτήρας. Στρίβω!
Πάλι βαριέμαι να μαζέψω τα απομεινάρια του καπνού απ' το γραφείο.. 
Κατευθύνομαι προς το μπάνιο, κατεβάζω νωχελικά τις τιράντες του νυχτικού 
και τ' αφήνω να πέσει στα πόδια μου. Μένω μερικά λεπτά γυμνή να κοιτάω 
το είδολο μου στον καθρέφτη.. Απελπισία!
Μπαίνω στη μπανιέρα και νιώθω να με διαπερνάει η κάθε καυτή σταγόνα
νερού που πέφτει πάνω μου.. Λύτρωση. 
Λίγη σαπουνάδα κ' έφυγα! Ο καθρέπτης έχει θολώσει, δεν φαίνομαι.
Απλώνω το χέρι μου να τον σκουπίσω μα τελικά δεν κάνω τίποτα..
Θέλω να φαίνομαι; 
Bγαίνω απ' το μπάνιο κ' σβήνω το φώς.. 
Επέστρεψα!



Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Ανακοίνωση!

Όπως είπαν κάποιοι πρέπει να ρίξω λίγο "φώς" στο Blog μου..

Πολλά απ'τα άτομα που αγαπώ πραγματικά μου είπαν πως αν όχι όλα,
τα περισσότερα απ'αυτά τα λίγα που έχω πληκτρολογήσει σ'αυτό
το "φτωχό" Blog, είναι κάπως καταθληπτικά και όχι ιδιαίτερα εμψυχωτικά..
Σε μια εποχή που όλοι θέλουμε κάτι να μας ανεβάσει, ένα φιλί, ένα χαμόγελο,
μιά αγκαλιά, ένα χάδι.. Ναι! ακόμη και ένα γαμημένο άρθρο ίσως θα μπορούσε
ν'ανεβάσει λίγο αυτή την ισοπεδωμένη ψυχολογία που έρπεται στον πάτο
κάποιου ποτηριού σαν μισοπεθαμένο φίδι!
Για τον λόγο αυτό, πήρα την απόφαση πρίν ρίξω αυτό το υποτιθέμενο φώς
σ'αυτες τις σκοτεινές ηλεκτρονικές σελίδες, να προσπαθήσω ν'ανοίξω κάποια
απ'αυτα τα παλιακά αμπαρομένα παράθυρα μιας που εγώ η ίδια τα έχω κλείσει
και να δω και πάλι αυτόν τον υπέροχα λαμπερό ήλιο που μου άρεσε πάντα
να χαζέυω σαν ήμουν κοριτσάκι..


Και θαρρώ πως ήταν τούτο το καλοκαίρι πρίν λίγα χρόνια, σ'εκείνη την πανέμορφη
κρυστάλλινη παραλία που ο ήλιος μ'έκαψε για πρώτη φορά κ' έτσι έκλεισα για
πάντα κείνα τα ίδια παλιά  παράθυρα κείνου του όμορφου λευκού δωματίου και
από τότε χάζευα τον ήλιο μέσα απ'αυτές τις ψηλόλιγνες χαραμάδες..






Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Άλαλη Φωνή.

Νοιώθω πως ακούω συνέχεια μια φωνή..
Κάτι λέει μα δεν μπορώ να καταλάβω τι,
το κλάμα καλύπτει τις λέξεις της..
Την ακούω! Πονάει!
Τα μάτια μου βουρκώνουν..
Ο πόνος μέσα απ'τα ουρλιαχτά της
σκεπάζει τη κάθε νότα της βροχής..
Λίγα λεπτά ατέλειωτης σιωπής..
Την ακούω και πάλι!
Είμαι πεπεισμένη πως είναι δικία μου,
πως βγαίνει κάπου απο μέσα μου..
Μα τελικά τίποτα...

Γυρίζω και πάλι στην αόρατη για κάποιους
αλλά για μένα θεόρατη πραγματικότητα μου..
Όλα ξαναπέρνουν την αρχική σαπισμένη
τους μορφή..
Ευτυχώς φαίνονται και πάλι όλα
τόσο νεκρά...
















and suddenly, i feel nothing.